Język rosyjski
Русский (Russkij)
Obszar
Rosja, Europa Wschodnia, Azja Środkowa, Izrael, Mongolia
Liczba mówiących
145 milionów (jako język ojczysty) 250 milionów (ogółem)
Ranking
7.
Klasyfikacja genetyczna
Języki indoeuropejskie
*Języki słowiańskie
**Języki wschodniosłowiańskie
***Język rosyjski
Pismo
cyrylica
Status oficjalny
Język urzędowy
Rosja, Białoruś, Kazachstan, Kirgistan; Naddniestrze, Gagauzja, Abchazja, Osetia Południowa, Krym; jeden z urzędowych w ONZ
Regulowany przez
Instytut Języka Rosyjskiego wydział Rosyjskiej Akademii Nauk
Kody języka
ISO 639-1
ru
ISO 639-2
rus
ISO 639-3
rus
SIL
RUS
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Rosyjska wersja językowa (ru) Wikipedii
W Wikisłowniku: Słownik języka rosyjskiego
Słownik rosyjsko-polski, polsko-rosyjski online
Język rosyjski (русский язык, Russkij) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (wg różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kazachstanie, Kirgistanie i na Białorusi oraz jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
Wyróżnia się 3 grupy dialektów:
- północne (okająca i wymawiająca g jako g, np. nogá),
- południowe (akająca i wymawiająca g jako h, np. nahá),
- przejściowe (akająca i wymawiająca g jako g, np. nagá – oficjalna).
W czasach ZSRR język rosyjski był nauczany obowiązkowo we wszystkich krajach Układu Warszawskiego. Współcześnie stracił tam nieco na znaczeniu ze względu na wyparcie ze szkół przez języki Europy Zachodniej (takie jak angielski czy niemiecki), utratę znaczenia obszarów rosyjskojęzycznych pod względem gospodarczym, kulturowym, naukowym i militarnym oraz przez rządowe akcje skierowane przeciw używaniu języka rosyjskiego (kraje bałtyckie, Ukraina, Gruzja).
Spis treści
- 1 Alfabet
- 2 Klasyfikacja
- 3 Powstanie i rozwój
- 4 Język literacki
- 5 Związki językowe rosyjsko-polskie
- 6 Zobacz też
- 7 Przypisy
- 8 Linki zewnętrzne
[edytuj] Alfabet
Zobacz więcej w osobnym artykule: Alfabet rosyjski.
Język rosyjski zapisywany jest cyrylicą, która obecnie składa się z 33 liter (jednak patrz niżej co do litery ё).
Literydrukowane Nazwa litery Polski
odpowiednik
etymologiczny
i w transkrypcji Wymowa
(wg polskiej fonetyki) А а а a a Б б бэ b be В в вэ w we Г г гэ g ge Д д дэ d de Е е йэ je, -ie* je Ё ё йо jo, -io* jo Ж ж жэ ż że З з зэ z ze И и и i* i Й й й j j К к ка k ka Л л эл ł/l* el/eł М м эм m em Н н эн n en О о о o o П п пэ p pe Р р эр r er С с эс s es/se Т т тэ t te У у у u u Ф ф эф f ef Х х ха ch cha (ha) * Ц ц цэ c ce Ч ч чe cz cie Ш ш ша sz sza Щ щ ща szcz śsia Ъ ъ твёрдый знак * twiordyj znak Ы ы ы y y Ь ь мя́гкий знак ´* miagkij znak Э э э e e Ю ю йу ju, -iu* ju Я я йа ja, -ia* ja
Litery э i я zostały wprowadzone w 1710, й w 1735, a ё w 1797. Oficjalny kształt liter został zatwierdzony w 1708. Modyfikacje alfabetu objęły też wykreślenie niektórych liter. Były to: i, iżyca, fita, omega, zieło, ksi, psi, dwa jusy i jać.
Litera ё jest używana rzadko, z reguły w słownikach, książkach dla dzieci, podręcznikach dla uczących się rosyjskiego oraz niekiedy w nazwach towarowych, albo kiedy trzeba rozróżnić sens: все – всё (wszyscy – wszystko), небо – нёбо (niebo – podniebienie). Zazwyczaj zapisywana jest jako е (np. Алла Пугачёва jest zapisywana jako Алла Пугачева).
[edytuj] Transkrypcja
Odpowiedniki liter przy transkrypcji są podane w powyższej tabelce. Litery, przy których istnieją dodatkowe reguły są oznaczone gwiazdką.
Literę е oddaje się
- przez je na początku wyrazów, po samogłoskach oraz ъ i ь, np. есть – jest´;
- przez e po л, ж, ч, ш, щ, ц, np. чего – czego (i w nazwiskach obcego pochodzenia, np. Эренбург – Erenburg);
- przez ie po innych spółgłoskach, np. семь – siem´.
Literę ë oddaje się (również, gdy pisze się е)
- przez jo na początku wyrazów, po samogłoskach oraz ъ i ь, np. её – jejo;
- przez o po л, ж, ч, ш, щ (po ц w zasadzie nie występuje), np. лёд – lod;
- przez io po innych spółgłoskach, np. орёл – orioł.
Literę и oddaje się
- przez ji po ь (po ъ w zasadzie nie występuje), np. лисьи – lisji;
- przez y po ж, ш, ц, np. жир – żyr;
- przez i w innych sytuacjach, np. свои – swoi.
Literę л oddaje się
- przez l przed ь, и, е, я, ё, ю, np. Ленин – Lenin;
- przez ł w innych sytuacjach, np. лампа – łampa.
Literę ъ w transkrypcji pomija się, np. объём – objom.
Literę ь
- pomija się po л, ж, ч, ш, щ, ц (po ц w zasadzie nie występuje), np. мышь – mysz;
- oddaje się przez znak zmiękczenia ( ´, nie apostrof ' ) w innych sytuacjach, np. тень – tień, будьте – bud´tie.
Litery ю, я oddaje się
- przez ju, ja na początku wyrazów, po samogłoskach oraz ъ i ь, np. моя – moja;
- przez u, a po л (po ц, ж, ч, ш, щ w zasadzie nie występują), np. люблю – lublu;
- przez iu, ia po innych spółgłoskach, np. сюда – siuda.
Litery dawnej pisowni: Ѣ traktuje się jak е, a і oraz ι (?) oddaje się zawsze przez i.
[edytuj] Wymowa
Pewne cechy rosyjskiej wymowy nie są uwzględnione w transkrypcji.
- О przed akcentem wymawia się jak /a/, a po akcencie о i а wymawia się jak /ə/ (szwa, zobacz akanie), np. вода́ (woda) – /wa|da/, коро́ва (korowa) – /ka|rowə, пу́сто (pusto) – /|pustə/.
- Nieakcentowane е i я (oraz а po ч, щ) wymawia się pośrednio między /e/ i /i/ (/ɪ/), np. весна́ (wiesna) – /wi|sna/, пятно́ (piatno) – /pi|tno/, часы́ (czasy) – /czisy/.
- Rosyjskie miękkie s´, z´ są mniej miękkie od polskich ś, ż, brzmią trochę jak sj, zj w jednej głosce. Połączenia си, зи należy więc wymawiać możliwie twardo, jak w sinus, rozindyczyć.
- Ч, щ są zawsze miękkie. (Ж, ш, ц są zawsze twarde.) Brzmią pośrednio między polskimi cz, szcz a ć, ść. Щ można też wymawiać jako podwójne miękkie sz.
- Rosyjskie l jest zawsze miękkie. Brzmi pośrednio między l i j. Przy jego wymowie należy przybliżyć całą przednią i środkową część języka do podniebienia. Rosyjskie ли wymawiamy jak polskie li.
- Natomiast rosyjskie ł odpowiada polskiemu ł scenicznemu (Czyli jest bardziej podobne do l od polskiego potocznego ł, tzn. u niezgłoskotwórczego.) Przy jego wymowie należy trzymać prawie cały język nisko i tylko jego czubkiem dotykać do zębów. Zmiękczanie л jest więc w zasadzie regularne.
- W rosyjskim в pod bezdźwięcznych wymawiamy jak polskie w (a nie f). Твой należy więc wymawiać wyraźnie /twoj/.
- Połączenia -тся, -ться w zakończeniach czasowników zwrotnych wymawia się jak /-cca/.
- Г w końcówkach dopełniacza -ого, -его wymawia się jak polskie w, np. до́брого (dobrogo) – /|dobrəwə/, дре́внего (driewniego) – /|dr´ewniwə/
- Wyrazy что, что́бы (czto, cztóby) wymawia się jak /szto/, /|sztoby/.
bez akcentu W pierwszej sylabie przed akcentem W pozostałych nieakcentowanych sylabach po twardej
spółgłosce po miękkiej
spółgłosce po podwójnych
twardych
spółgłoskach i /ц/ po
/ж/, /ш/ po miękkich
spółgłoskach po twardych
spółgłoskach po miękkich
spółgłoskach и, ы |i| /i/, /ɨ/ [ɨ] [i] [ɪ], [ɨ̞] [ɨ̞] [ɨ̞] [ɪ] ([ие]) [ɨ̞] [ɪ] ([ь]) е, э |e| /e/, /i/, /ɨ/, /a/ [ɛ] [e] [ɨ̞] [ɨ̞] ~ [ɘ] [ɨ̞] [ɪ] ([ие]) [ə] [ɪ] ([ь]) а, я |a| /a/, /i/ [a] [æ] [ɐ] [ɐ] [ɐ] [ɪ] ([ие]) [ə] [ɪ], [ə] о, ё |o| /a/, /i/, /ɨ/ [o] [ɵ] [ɐ] [ɐ] [ɨ̞] [ɪ] ([ие]) [ə] [ɪ] ([ь]) у, ю |u| /u/ [u] [ʉ] [u] [ʊ] [ʊ] [ʉ̞] [ʊ] [ʉ̞]
[ᵻ] można też zapisywać [ɨ̞]
[ᵿ] można też zapisywać [ʉ̞]
Zasięg występowania języka rosyjskiego
[edytuj] Klasyfikacja
Rosyjski jest językiem słowiańskim należącym do rodziny indoeuropejskich.
Jeśli wziąć pod uwagę język mówiony, najbliższymi językami pokrewnymi są białoruski i ukraiński, również należące do grupy języków wschodniosłowiańskich.
Na podstawowe słownictwo, zasady słowotwórstwa oraz – do pewnego stopnia – odmiany i styl literacki rosyjskiego miał wpływ język cerkiewnosłowiański. Ten ostatni stanowił rozwinięcie i częściowo pokrywał się z językiem staro-cerkiewno-słowiańskim używanym w rosyjskiej cerkwi ortodoksyjnej. Wiele słów współczesnego rosyjskiego jest bliższych w formie współczesnemu bułgarskiemu niż ukraińskiemu czy białoruskiemu. Jednak w niektórych dialektach zachowały się formy wschodniosłowiańskie. W pewnych przypadkach stosowane są obydwie formy – wschodniosłowiańska i cerkiewnosłowiańska – z niewielkimi różnicami znaczeniowymi. Przykład: глава, głowa – szef; голова, głowa – część ciała. Również końcówki imiesłowów przymiotnikowych czasu teraźniejszego typu -ущий (-uszczij – polskie -ący) jest śladem wpływów cerkiewnosłowiańskich. Gwarowa końcówka -учий (-uczij) jest wynikiem zwykłego dla języków wschodniosłowiańskich rozwoju grupy tj.
W języku rosyjskim nazwy sportów zaczerpnięte są z angielskiego, np. баскетбол (baskietboł) – piłka koszykowa. Piłka po rosyjsku to z kolei мяч (miacz) (porównaj czeskie míč). Nazwy miesięcy pochodzą wprost z łaciny, np. январь (janwar´) – styczeń.
[edytuj] Powstanie i rozwój
Język rosyjski powstał z języka prasłowiańskiego. Poniżej przedstawiono historię języka rosyjskiego w porównaniu z historią języka polskiego (zastosowano transkrypcję):
Język rosyjski należy do grupy wschodniej, z czym wiążą się już pewne różnice:
- grupy typu TorT[1] przeszły w ToroT, a nie w TroT
-
- grupy typu orT- rozwinęły sie jak w grupie zachodniej
- druga palatalizacja dotyczyła też grup typu kvě, gvě które dały grupy typu c´vě(цве – cwie), z´vě (зве – zwie)
- połączenia tj, dj dały č, ž (ч, ж – cz, ż) zamiast c, dz
- grupy tl, dl uprościły się do l (ł)
Ponadto:
- ždž > zż
- Brak prelabializacji ą. Np.:
- Zmiękczenie spółgłosek przed samogłoskami szeregu przedniego: i, ь, e, ę, ě zaszło konsekwentnie, jak w polskim. Np.:
- Przegłos lechicki oczywiście nie zaszedł. Za to akcentowane ´e przeszło zwykle w ´o (nie dotyczy jaci) Np.:
- Zanik jerów słabych i przemiana mocnych (twardy w o, mocny w e). Np.:
-
- Nie pojawiło się e po twardej, więc э to rzadka litera. Nawet w najnowszych zapożyczeniach e zmiękcza. Np.:
- Nie ma sladów długich samogłosek:
-
- Grupy typu ojo ulegały ściąganiu jakby rzadziej, niż w polskim:
-
-
- W szczególności grupy typu oje dały o, a nie e:
-
- Zanik nosowości (denazalizacja): ą > u, ę > ä > a
- Rozwój sonantów był raczej prosty.
- r > or
-
- r´ > ´er
-
- l, l´ > oł
-
-
- Grupy ir przetrwały
-
- Proces analogiczny do czwartej palatalizacji ky, gy, xy > ki, gi, chi. Np.:
-
- W deklinacji druga palatalizacja jakby się cofnęła.
- Wzmocnienie i przejście miękkości nie zaszło
- Zanik miękkości
- š, ž, c´, (d)z´ straciły miekkość (proces nieuwzględniony w pisowni, ale w transkrypcji już tak, nie dotyczy č)
-
- inne tylko czasem przed spółgłoskami
- ji > i (przynajmniej w pisowni i wymowie starannej)
- l > ł (przedniojęzykowo-zębowe – w zasadzie wymowa prasłowiańskiego twardego l, brak wałczenia)
Zachował się akcent ruchomy.
[edytuj] Język literacki
Historię rosyjskiego języka literackiego dzieli się umownie na trzy okresy:
- okres staroruski (XI-XIV / XVI wiek), w którym powstała literatura ruska i nastepnie rozwijała się odmiennie w różnych częściach Rusi na skutek rozbicia dzielnicowego kraju. Największy wpływ na rozwój języka rosyjskiego wywarła północno-wschodnia część kraju (księstwa: Włodzimierskie, Suzdalskie, Rostowskie, Moskiewskie, Białojezierskie, Twerskie, Muromskie i inne).
- okres zjednoczeniowy (XVI-XVIII wiek), zwany również "okresem moskiewskim", w którym aspiracje zjednoczeniowe Księstwa Moskiewskiego doprowadziły do odbudowy ponadlokalnej, ogólnoruskiej literatury. W okresie tym zanikła literatura ruska w Wielkim Księstwie Litewskim, ustąpując polskiemu językowi literackiemu.
- okres nowożytny (od przełomu XVIII i XIX wieku), w którym rosyjski język literacki się ostatecznie ukształtował.
Język rosyjski, podobnie jak większość języków europejskich, ulegał silnym wpływom innych języków. Były to kolejno: staro-nordyjski, staro-cerkiewno-słowiański, greka, tatarski, polski, niemiecki, francuski i ostatnio angielski.
[edytuj] Związki językowe rosyjsko-polskie
Polski wpływ na język rosyjski został wywarty w okresie od XV do XVII wieku, kiedy język polski był jednym z głównych źródeł wyrazów europejskich i kiedy był popularny wśród inteligencji rosyjskiej. (Poprzez język rosyjski polskie wyrazy weszły również i do języka bułgarskiego). Przykładem jest wyraz Венгрия, od polskiego Węgry. W okresie tym są również widoczne wpływy ruskie na polszczyznę. Stosunkowo silny wpływ na język polski wywarł język rosyjski w okresie od XVIII do XX wieku. W czasach PRL z języka rosyjskiego została zaczerpnięta np. terminolgia z zakresu kosmonautyki.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
Różne narzędzia
- Alfabet rosyjski – transliteracja, transkrypcja, wymowa
- Transliteracja on-line języka rosyjskiego
- Program "Klawa" – po zainstalowaniu programu i przełączeniu na język rosyjski, w miejscu liter alfabetu łacińskiego pojawią się litery alfabetu rosyjskiego (np. a-а, b-б, c-ц).
- Rosyjska Akademia Nauk (en • ru)
Zobacz publikację na Wikibooks:rosyjski p • d • e Języki słowiańskie prasłowiański* zachodniosłowiańskie czeski • dolnołużycki • górnołużycki • kaszubski • knaan † • polski (staropolski † • średniopolski †) • połabskie † • słowacki •słowiński † • śląski** wschodniosłowiańskie białoruski • Krywiczów † • rosyjski • rusiński • ruski † • staroruski † • ukraiński południowosłowiańskie bułgarski • cerkiewnosłowiański †* • macedoński • serbsko-chorwacki (bośniacki, chorwacki, czarnogórski, serbski) • słoweński • staro-cerkiewno-słowiański † * Język prasłowiański nie jest językiem słowiańskim, ale przodkiem wszystkich języków słowiańskich. ** przez literaturę naukową uznawany za dialekt śląski języka polskiego Źródło: „http://www.rodziceonline.com/J%C4%99zyk_rosyjski” Kategorie: Język rosyjski • Języki Rosji