Języki chińsko-tybetańskie
Artykuł wymaga poszerzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeśli to możliwe.
Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.
Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych używanych na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej przez ludność rasy żółtej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.
Uwaga: Ponieważ brakuje dowodów na pokrewieństwo (pochodzenie od wspólnego przodka) języków chińskich i tybetańskich, współczesne językoznawstwo coraz częściej odchodzi od hipotezy rodziny chińsko-tybetańskiej na rzecz pojęcia ligi językowej dwóch rodzin - chińskiej (sinickiej) i tybeto-birmańskiej, które wskutek długiego obcowania ze sobą nabrały szeregu wspólnych cech (tonalność, monosylabiczność morfemów itp.).[1]
[edytuj] Klasyfikacja języków
1. Grupa sinicka
- archaiczny język chiński (guwen)
- klasyczny język chiński (wenyan)
- język sino-koreański
- język sino-japoński
- język sino-wietnamski
- język średnio-chiński
- języki chińskie współczesne
2. Grupa bodyjska (tybetańska)
- tybetański
- klasyczny język tybetański
- współczesny język tybetański
- języki himalajskie
3. Grupa birmańska
- język si-sia
- język pai-lang
- język pyu
- języki birmańskie
- język lolo
- język naga
4. Grupa baryjska
5. Grupa kareńska
6. Języki tajskie
- język ahom
- język buji
- język dai
- język dong
- język laotański
- język li
- język nung
- język szan
- język tajski (syjamski)
- język zhuang