Jiří Dienstbier

Jiří Dienstbier (ur. 20 kwietnia 1937 w mieście Kladno) czechosłowacki dziennikarz, polityk, pierwszy niekomunistyczny minister spraw zagranicznych w latach 1989-1992.

Spis treści

//

[edytuj] Życiorys

Urodził się w Kładnie w 1958 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Był korespondentem redakcji zagranicznej radia czechosłowackiego. W latach 1960-1962 odbył służbę wojskową radiowym batalionie obrony przeciwlotniczej w Pilźnie. Podczas kryzysu kubańskiego wywalczył sobie prawo do wykorzystywania w relacjach informacji agencji zachodnich. W latach sześćdziesiątych należał do środowiska działającego na rzecz przemian demokratycznych. W 1968 roku brał udział w antyradzieckich audycjach radia czechosłowackiego. Jesienią wyjechał do USA. W listopadzie 1969 roku został zmuszony do powrotu do kraju. Po powrocie do kraju wraz z Karlem Kynclem i innymi został zwolniony z radia oraz wykluczony z Czechosłowackiego Związku Dziennikarzy i KPC . Został pozbawiony paszportu i możliwości działalności publicystycznej. W latach 1970–1979 pracował jako dokumentalista w Stowarzyszeniu Pracowni Projektowych, (późniejszy Instytut Projektowy Rozbudowy Miasta Stołecznego Pragi). W 1976 roku został jednym z sygnotariuszy Karty 77. W 1978 roku założył czasopismo „Čtverec” (Kwadrat). Był jednym z 17 członków-założycieli organizacji VONS. W lutym 1979 roku został rzecznikiem Karty 77. W dniu 29 maja został zatrzymany razem z innymi 9 członkami organizacji VONS pod zarzutem działalności antypaństwowej. Wyrok odbywał w więzieniu w Ostrawie-Heřmanicach pracując przy cięciu stali oraz więzieniu Bory w Pilznie gdzie pracował w introligatorni. W maju 1982 roku otrzymał propozycję wyjazdu zagranicę. Nie skorzystał z tej propozycji. Po opuszczeniu wiezienia bezskutecznie poszukiwał pracy. Znalazł zatrudnienie na stanowisku magazyniera w Řempo. W lutym 1983 roku pracował jako stróż nocny w przedsiębiorstwie Montované stavby. W 1984 roku przeniósł się do kotłowni gazowej na Wyspie Rohańskiej w Pradze gdzie pracował do 1989 roku. W styczniu 1985 roku został ponownie rzecznikiem Karty 77. Jego wspólrzeczniczkami były Eva Kantůrkova i Petruška Šustrova. Opublikował także artykuły w prasie zachodniej oraz wydawał czasopismo „Komentáře” poświęcone polityce zagranicznej. W styczniu 1988 roku został członkiem, a następnie przewodniczącym rady redakcyjnej samizdatowej gazety „Lidové noviny”. Był również członkiem Koła Przyjaciół Solidarności Polsko-Czechosłowackiej oraz Ruchu Swobód Obywatelskich (HOS).

[edytuj] Po upadku komunizmu

Został działaczem Forum Obywatelskiego. Dnia 10 grudnia 1989 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie porozumienia narodowego. W czerwcu 1990 roku w pierwszych wolnych wyborach został wybrany do Izby Ludu Zgromadzenia Federalnego z ramienia OF. W lutym 1991 roku został przewodniczącym Ruchu Obywatelskiego. Od 1992 roku pełni funkcję członka Komisji do spraw Zarządzania Globalnego. W latach 1994–1997 był członkiem Rady Miejskiej Pragi. W 1995 roku został reprezentantem prezydenta Václava Havla w tzw. Grupie Carlssona. W latach 1997–1999 wykładał na Claremont Graduate University w Kalifornii oraz uniwersytecie Chapel Hill w Karolinie Północnej. W 1998 roku został mianowany specjalnym sprawozdawcą Komisji Praw Człowieka ONZ w byłej Jugosławii. W listopadzie 2000 roku kandydował bez powodzenia w wyborach uzupełniających do Senatu z listy Czeskiej Partii Socjaldemokratycznej (ČSSD)

[edytuj] Książki

[edytuj] Sztuki

[edytuj] Źródła

Sylwetka polityka

Źródło: „http://www.rodziceonline.com/Ji%C5%99%C3%AD_Dienstbier” Kategorie: Czechosłowaccy politycy • Urodzeni w 1937

Linki