Karl Dönitz

Karl Dönitz Data urodzenia 1891 Data śmierci 1980
2. Prezydent Rzeszy Okres urzędowania od 30 kwietnia 1945
do 5 czerwca 1945 Przynależność polityczna Bezpartyjny Poprzednik Adolf Hitler (Führer) Następca Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec Naczelny Dowódca Kriegsmarine Okres urzędowania od 30 stycznia 1943
do 1 maja 1945 Poprzednik Erich Raeder Następca Hans-Georg von Friedeburg Naczelny Dowódca Wehrmachtu Okres urzędowania od 30 kwietnia 1945
do 5 czerwca 1945 (rozwiązanie struktur) Poprzednik Adolf Hitler Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Karl Dönitz

Karl Dönitz (ur. 16 września 1891 w Grünau, zm. 24 grudnia 1980) - grossadmiral i naczelny dowódca Kriegsmarine, ostatni naczelny dowódca Wehrmachtu i prezydent Rzeszy.

[edytuj] Biografia

Pochodził z patriotycznej rodziny pruskiej, co miało duże znaczenie w decyzji o wstąpieniu do Cesarskiej Marynarki Wojennej.

Od 1912 oficer wachtowy na krążowniku SMS "Breslau".

Od 1916 kolejno oficer wachtowy na okrętach podwodnych, dowódca okrętu "UC-25", starej jednostki typu B-III nr "UB-68", którą pod koniec I wojny światowej, w 1918 zatopiły okręty brytyjskie na Morzu Śródziemnym, a uratowaną załogę okrętu wraz z dowódcą wzięto na rok do niewoli. Po zwolnieniu powrócił do niemieckiej floty, gdzie dowodził m.in. torpedowcem "G-8" i flotyllą torpedowców.

Od 1924 do 1927 referent dyscyplinarny w dowództwie Reichsmarine, następnie pierwszy oficer w Sztabie Dowództwa Morza Północnego.

III Rzesza

Od 1934 do 1935 dowódca krążownika "Emden".

Od 1935 dowódca 1.Flotylli Okrętów Podwodnych "Weddigen".

Od 31 stycznia 1943 Grossadmiral i naczelny dowódca Kriegsmarine.

W bitwie o Atlantyk udoskonalił znacznie taktykę "wilczych stad", polegającą na atakowaniu spostrzeżonych konwojów dopiero po zgromadzeniu kilku lub kilkunastu okrętów podwodnych, co przynosiło bardzo duże straty Brytyjczykom przez pierwsze 4 lata II wojny światowej. Wzorował się na atakach torpedowców, na których służył przez kilka lat. Wilcze stada zaczęły jednak zawodzić, gdy alianci rozpoczęli stosowanie udoskonalonych radarów i sonarów, co w 1943 spowodowało przełom. U-bootów było za mało i zbyt późno zaczęto wprowadzać unowocześnione okręty, mogące jeszcze odwrócić sytuację. Dodatkowym problemem był brak wsparcia ze strony lotnictwa, gdyż dowódca Luftwaffe, marszałek Hermann Göring, nie widział takiej potrzeby, oraz złamanie przez aliantów kodu służącego do kontaktowania się okrętów z dowództwem (Enigma).

Od 30 kwietnia 1945 prezydent Rzeszy (niem. Reichspräsident) na mocy testamentu Adolfa Hitlera oraz naczelny dowódca Wehrmachtu.

1 maja 1945 powołał we Flensburgu rząd pod przewodnictwem bezpartyjnego polityka – hrabiego Lutza Schwerina von Krosigka.

W okresie swojej krótkiej prezydentury zajmował się głównie ewakuacją ludności cywilnej i wojska do Niemiec zachodnich oraz opóźnianiem kapitulacji Wehrmachtu ze względu na zabezpieczenie tej ewakuacji. Początkowo zgodził się jedynie na częściową kapitulację w Niemczech północno-zachodnich przed Brytyjczykami (4 maja 1945).

7 maja 1945 wydał swoim przedstawicielom pełnomocnictwa do podpisania bezwarunkowej kapitulacji Wehrmachtu przed aliantami w Reims, a 8 maja 1945 ponownie w Berlinie. Po kapitulacji Brytyjczycy utworzyli wokół Flensburga strefę nieokupowaną, nosząc się z zamiarem powierzenia Dönitzowi i jego rządowi tymczasowej administracji Niemiec. Jednak 23 maja pod naciskiem Sowietów i Amerykanów zdecydowali się, acz niechętnie, na aresztowanie prezydenta i rządu. Dönitz wydał przy tej okazji pisemne oświadczenie, że nie rezygnuje ze swojego stanowiska jako głowy państwa i że powołany przez niego rząd pozostaje prawnie u władzy. Za formalny koniec jego prezydentury można uznać przejęcie 5 czerwca 1945 władzy najwyższej nad Niemcami przez głównodowodzących wojsk alianckich (patrz: Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec).

1 października 1946 skazany w procesie norymberskim na 10 lat więzienia, co dla niego - bezpartyjnego żołnierza było wyraźnym zaskoczeniem. Karę odbywał w Spandau. Po wyjściu na wolność napisał m.in. książkę pt. 10 lat i 20 dni, będącą opisem jego wspomnień z lat 1935-1945.

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e • h Prezydenci Republiki Weimarskiej i III Rzeszy Niemieckiej Godło RFN

Friedrich Ebert | Paul von Hindenburg | Adolf Hitler | Karl Dönitz
Zobacz też: Prezydenci Niemiec od 1949 roku

  p • d • e • h Niemieccy Feldmarszałkowie i Grossadmirałowie w II wojnie światowej

Werner von Blomberg • Fedor von Bock • Eduard von Böhm-Ermolli (honorowo) • Walther von Brauchitsch • Ernst Busch • Hermann Göring • Robert Ritter von Greim • Wilhelm Keitel • Albert Kesselring • Ewald von Kleist • Günther von Kluge • Georg von Küchler • Wilhelm Ritter von Leeb • Wilhelm List • Erich von Manstein • Erhard Milch • Walther Model • Friedrich Paulus • Walther von Reichenau • Wolfram von Richthofen • Erwin Rommel • Gerd von Rundstedt • Ferdinand Schörner • Hugo Sperrle • Maximilian von Weichs • Erwin von Witzleben

Grossadmirałowie: Karl Dönitz • Erich Raeder

 

Źródło: „http://www.rodziceonline.com/Karl_D%C3%B6nitz” Kategorie: II wojna światowa • Niemieccy wojskowi • Odznaczeni Krzyżem Rycerskim • Oficerowie marynarki • Politycy NSDAP • Prezydenci Niemiec • Uczestnicy I wojny światowej • Urodzeni w 1891 • Zmarli w 1980

Linki