Pekin

Ten artykuł dotyczy stolicy Chin. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Współrzędne: 39°55' N 116°23' E39.9166667 116.3833333 (Pekin)Geografia

Pekin
北京 Centrum biznesowe Pekinu
Centrum biznesowe Pekinu Państwo Chiny Chiny Miasto miasto wydzielone Pekin Burmistrz Wang Qishan Powierzchnia 16 808 km² Położenie 39° 55' N
116° 23' E Ludność (2005)
• liczba ludności
• gęstość
• aglomeracja
7 490 618
1037 os./km²
17 430 000 Nr kierunkowy 10 Kod pocztowy 100000 - 102600 Podział miasta 18 okręgów administracyjnych, 273 okręgi miejskie Położenie na mapie Chin Pekin北京
Pekin北京 Pekin
北京 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Strona internetowa

Pekin (chiń. 北京, pinyin: Běijīng) – stolica Chińskiej Republiki Ludowej oraz miasto wydzielone, podlegające bezpośrednio władzom kraju. Od północy, zachodu i południa graniczy z prowincją Hebei, a od wschodu z miastem wydzielonym Tiencin.

Pekin jest drugim, po Szanghaju, miastem ChRL pod względem liczby ludności. Pełni także funkcję największego ośrodka politycznego, oświatowego i kulturalnego kraju. Krzyżują się tu ważne linie kolejowe i drogi samochodowe.

Spis treści

//

[edytuj] Nazwa

Nazwa Pekin oznacza dosłownie północna stolica. Stolice państw Azji Wschodniej często mają w swojej nazwie wyraz stolica. Przykładami mogą być: Nankin, dawna stolica Chin (oznacza dosłownie Południowa Stolica), Tokio, w Japonii oraz Tonkin (obecnie Hanoi) w Wietnamie (obydwie nazwy miast po przetłumaczeniu dają Wschodnią Stolicę'). Również dawna stolica Japonii, Kioto, oraz Gyeongseong (obecnie Seul) w Korei Południowej po przetłumaczeniu dadzą wyraz Stolica.

Nazwa Pekin była wiele razy zmieniana. Między 1928 a 1949 rokiem miasto nazywało się Peiping, co oznaczało Północny Pokój.

Yanjing to nieoficjalna nazwa miasta, używana podczas panowania dynastii Zhou. Obecnie tę nazwę nosi miejscowe piwo. Marco Polo w swoich relacjach nazwał Pekin z mongolska Cambaluc (pol. Chanbałyk).

Pozostałe nazwy stolicy są opisane w dziale Historia.

[edytuj] Historia

Pałac w Pekinie według europejskiego rysownika Widok na Zakazane Miasto Plac Tiananmen Mapa Pekinu z 1875 roku Mapa Pekinu z 1912 roku

Historia miasta jest bardzo długa i sięga 1 tysiąclecia p.n.e., kiedy było stolicą państwa Yan. Za czasów dynastii Tang i Song miasto podupadło, aż w końcu podzieliło się na mniejsze miasteczka. Liczni poeci pisali poematy na temat upadającego miasta.

W X - XII w. było stolicą dynastii Kitanów jako Nanjing. W późniejszym czasie stało się jednym z trzech stołecznych ośrodków Dżurdżenów pod nazwą Zhongdu.

Siły zbrojne Mongołów w 1215 r. zniszczyły miasto. W 1267 r. wnuk Czyngis-chana, Kubilaj odbudował miasto, które stało się stolicą jego imperium. Nadał mu nazwę Dadu, co oznacza Duża Stolica. Kubilaj wolał umieścić swoją stolicę w Pekinie, niż w środkowej części Chin, ponieważ miasto było ośrodkiem handlowym. Kubilaj chciał także, aby jego imperium przypominało Chiny. Był to prawdziwy początek współczesnej roli miasta. Marco Polo podczas swoich podróży nazwał miasto Cambaluc (spolszczenia: Chanbałyk, Kanbałyk). Dadu była położona w dzisiejszej północnej części miasta, gdzie do dziś zachowały się fragmenty murów miejskich i wież strażniczych.

W 1403 r. cesarz z dynastii Ming, Zhu Di (który objął tron po rozpętaniu wojny domowej i zabiciu rządzącego siostrzeńca) zmienił nazwę miasta na Beijing co oznacza Północna Stolica.

Niebawem wybudowano Zakazane Miasto (w latach 1406-1420), gdzie zbudowano między innymi Świątynię Nieba (w 1420 roku). Plac Tiananmen, który kojarzy się głównie z komunistyczną ChRL został zbudowany również w tym czasie. Jednak był wiele razy niszczony. Dzisiejszy plac był zbudowany w 1651 r.

W 1927 r., kiedy to władze Republiki Chin przeniosły swą stolicę do Nankinu, miasto straciło na znaczeniu. W 1928 r. nazwę miasta przemianowano na Beiping, aby nie oznaczała już Północna Stolica.

Podczas wojny chińsko-japońskiej miasto (od 29 lipca 1937 r.) było okupowane przez Japonię. Podczas tej okupacji miasto znów nazywało się Beijing i było stolicą marionetkowego państwa stworzonego przez Japonię. 15 sierpnia 1945 r. Japończycy opuścili miasto, a nazwa znów została zmieniona na Beiping.

Podczas chińskiej wojny domowej 31 stycznia 1949 r. komuniści wkroczyli do miasta. 1 października tego samego roku, na placu Tian'anmen, Mao Zedong ogłosił powstanie Chińskiej Republiki Ludowej. Już kilka dni wcześniej podczas obrad Chinese People's Political Consultative Conference nazwa Beiping została ponownie zamieniona na Beijing.

W tym też czasie miasto zyskało większą powierzchnię - przyłączono do niego liczne okoliczne wioski i miasteczka.

Podczas kolejnej reformy ekonomicznej (za rządów Denga Xiaopinga) powierzchnia Pekinu została bardzo rozszerzona. Przedtem granice miasta kończyły się na drugiej i trzeciej obwodnicy. Wtedy poszerzono je aż do 5 obwodnicy. Wiele nowych dzielnic włączonych do miasta pozostało jednak regionami typowo rolniczymi. Oprócz dzielnic rolniczych na nowych terenach zaczęły się rozwijać dzielnice o charakterze handlowym albo przemysłowym.

Centrum duchowym kraju stał się plac Tian'anmen. Na placu Tian'anmen w 1989 odbyły się także masowe protesty przeciwko rządowi. Demonstrujący domagali się demokratyzacji życia. 4 czerwca tego roku wojsko krwawo stłumiło demonstracje.

Wraz z rozwojem nowoczesnej metropolii zaczęły się wielkie problemy. Duża gęstość zaludnienia, przeciążenie komunikacji, zanieczyszczenie powietrza powodują niezadowolenie wśród mieszkańców. Mimo to miasto jest celem migracji, głównie dla mieszkańców wsi z całej ChRL.

W 2008 roku w Pekinie odbyły się Letnie Igrzyska Olimpijskie.

[edytuj] Geografia i klimat

[edytuj] Ukształtowanie powierzchni

Wzgórza dominują w północnej, północno-zachodniej i zachodniej części aglomeracji. Północno-zachodnia część leży w obrębie gór Jundu; zachodnia natomiast część metropolii należy do łańcucha górskiego Xishan. W tych właśnie górach, na granicy z prowincją Hopej, znajduje się najwyższy punkt chińskiej stolicy - góra Dongling (wysokość 2303 m n.p.m.). Większymi rzekami, jakie przepływają przez Pekin, są Yongding i Chaobai, będące dopływami rzeki Haihe. W mieście kończy się także chiński Wielki Kanał (łączy stolicę z miastem Hangzhou) oraz Wielki Kanał Północny. Na rzece Chaobai zbudowano zbiornik Miyun, który jest głównym źródłem słodkiej wody dla miasta.

Podaje się następujące współrzędne Pekinu: 39°54'20” szerokości geograficznej północnej i 116°23'29” długości geograficznej wschodniej. Miasto jest jednak bardzo rozległe. Kolejne etapy rozszerzania się stolicy wyznaczają obwodnice, zwane Ring Road. Plac Tian'anmen leży na prawo od centralnej części miasta i na południe od Zakazanego Miasta. Na zachód od placu ciągnie się dzielnica Zhongnanhai, gdzie mieszkają najwyżsi przedstawiciele władz ludowych. Przez środkową część miasta, ze wschodu na zachód, biegnie ulica Chang'an.

[edytuj] Klimat

Temperatura i opady w Pekinie

Klimat metropolii jest kontynentalny. Charakteryzują go wilgotne i gorące lata (powietrze monsunowe), oraz zimne, wietrzne i suche zimy (powietrze syberyjskie). Średnie temperatury stycznia wahają się od –7 do –4°C, a lipca od 25 do 26°C. Roczne opady wynoszą 600 mm, z czego 75% przypada na okres letni.

Mieszkańcy Pekinu cierpią z powodu dużego zanieczyszczenia powietrza, który szczególnie latem powoduje powstawanie smogu. Zanieczyszczenia te są skutkiem dużej koncentracji przemysłu i komunikacji. Plagą metropolii stał się piasek, nawiewany z pustynnych rejonów północnej i północno-zachodniej części ChRL. Ostatnio jednak poczyniono pewne postępy w celu zmniejszenia zanieczyszczenia, z powodu organizacji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 r.

[edytuj] Miasta wchodzące w skład regionu metropolitalnego Pekinu

Pekin nocą Widok na nowoczesną dzielnicę Pekinu Księgarnia w Xidan

[edytuj] Podział administracyjny

Miasto podzielone jest na 18 okręgów administracyjnych: 16 dzielnic i 2 powiaty

[edytuj] Dzielnice miejskie i podmiejskie

[edytuj] Inne dzielnice

Są to nazwy odległych przedmieść, miejscowości strefy podmiejskiej czy miast satelitarnych. Niektóre z nich to dzielnice wiejskie.

[edytuj] Dzielnice odległe

Powyższe dzielnice dzielą się na 273 okręgi miejskie: 119 miast, 24 obszary miejskie, 5 etnicznych obszarów miejskich i 125 subdystryktów.

[edytuj] Ekonomia

W 2004 roku Produkt Krajowy Brutto w Pekinie wynosił 428,3 mld renminbi (51,73 mld $) i wzrósł o 13,2% w stosunku do roku poprzedniego. Produkcja przemysłowa przynosi 60% całego PKB. Roczna płaca na mieszkańca wynosi 15 637,8 renminbi (1888,6 $) i wzrosła o 11,5% w stosunku do roku poprzedniego. Tymczasem PKB na osobę regionów wiejskich wynosił 7172 renminbi (866,2 $) i wzrósł o 9,2% w stosunku do roku 2003.

W Pekinie trwa wielki boom w dziedzinie nieruchomości i samochodów. W 2004 r. sprzedano w sumie 24,72 miliona metrów kwadratowych za 108,51 miliarda renminbi. Całkowita liczba samochodów w Pekinie wynosi 1 871 000, z czego 1 298 000 to samochody prywatne. Warto dodać, że w 2003 r. sprzedano 447 000 nowych i używanych samochodów.

Beijing CBD to nowoczesne centrum miasta, z dużą liczbą wieżowców, znajdujące się w Guomao. Beijing Financial Street ciągnąca się w Fuxingmen i Fuchengmen, to natomiast centrum finansowe metropolii. Dzielnice Wangfujing i Xidan to dzielnice handlowe. Zhongguancun to dzielnica nazywana chińską doliną krzemową. Produkuje się tu wyroby elektroniczne (w tym komputery), ponadto rozwija się przemysł informatyczny i nowoczesnych technologii. Dzielnica jest także centrum badań w dziedzinie farmaceutyki. Dzielnica Yizhuang, umieszczona na południowy wschód od centrum miasta, również jest ośrodkiem farmaceutyki.

Dzielnice przemysłowe skupiają się głównie w zachodniej części miasta. Na obrzeżach miasta rozwinięte jest rolnictwo. Uprawia się głównie pszenicę i kukurydzę.

Główne gałęzie przemysłu w metropolii:

Oprócz tych gałęzi przemysłu rozwinięte jest tradycyjne rzemiosło, a w szczególności rzeźba w kości słoniowej, lace, nefrycie i drewnie.

[edytuj] Architektura

Brama uliczna prowadząca na dziedziniec Siheyuan w Pekinie

W Pekinie przeważają 3 style architektoniczne. Pierwszy to tradycyjna zabudowa pozostała z czasów cesarskich (m.in. brama Niebiańskiego Spokoju) która jest wizytówką miasta. Następnym stylem są budowle z lat 50., 60. i 70. Cechuje je kanciastość, oraz uprzejme lecz ubogie wykonanie. Ostatnio coraz bardziej dominuje architektura nowoczesna. W mieście coraz częściej architekci mieszają różne style. Mieszają np. architekturę lat 50. ze współczesną.

[edytuj] Najwyższe budynki

Obecnie w Pekinie odnotowuje się 289 tego rodzaju obiektów.

[edytuj] Demografia

W dzielnicy Chaoyang mieszka dużo ludzi z Korei Południowej.

W Pekinie, łącznie z regionem metropolitalnym, pod koniec 2007 roku zamieszkiwało 17,43 mln ludzi[1]. ok. 12 mln mieszka w mieście, natomiast reszta w regionach wiejskich, otaczających miasto. 12,03 mln mieszkańców miało tak zwane hukou (stałe zameldowanie), a 5,4 miało dozwolenie na pobyt czasowy na 6 miesięcy i dłużej. Ponadto, dużo osób to wędrowni pracownicy, przebywający w mieście nielegalnie. Ludność samego miasta, bez zespołu miejskiego wynosi ok. 7,5 mln. Źródła demograficzne ONZ szacują wielkość aglomeracji pekińskiej na 12,1 mln mieszkańców (2006).

Władze lokalne przewidują wzrost populacji Pekinu do 19,5 mln w 2015 roku i 21,4 mln w 2020[2].

Większość ludzi zamieszkujących Pekin to Chińczycy Han. Ponadto mieszkają tu także Mandżurowie, Hui i Mongołowie. W ostatnich latach coraz miasto jest centrum imigracji Koreańczyków z Korei Południowej, przebywających jednak głównie tu z powodów biznesowych lub studiów. Zamieszkują oni takie dzielnice jak Wangjing i Wudaokou.

        Rok         Ludność 1450 600 000 1500 672 000 1750 900 000 1800 1 100 000 1890 805 100 1900 693 000 1918 805 000 1921 811 100 1930 1 556 000         Rok         Ludność 1936 1 574 000 1939 1 603 000 1953 2 768 119 1957 4 010 000 1970 5 000 000 1982 5 597 955 1990 5 641 634 2000 6 892 000 2005 7 490 618 Grupy etniczne w Pekinie, rok 2000 Narodowości Populacja Udział procentowy Chińczycy Han 12 983 696 95,69% Mandżurowie 250 286 1,84% Hui 235 837 1,74% Mongołowie 37 464 0,28% Koreańczycy 20 369 0,15% Tujia 8372 0,062% Zhuang 7322 0,054% Miao 5291 0,039% Ujgurzy 3129 0,023% Tybetańczycy 2920 0,022%

[edytuj] Kultura

Wąskie alejki zwane są tu hutong Drzwi kościoła anglikańskiego w Pekinie

Mieszkańcy Pekinu używają tutejszego dialektu, od którego pochodzi standardowy język mandaryński. Przy granicy z prowincją Hebei używa się innych dialektów języka mandaryńskiego.

W Chinach szczególnie popularna jest pekińska opera. Na typowy spektakl składają się śpiew, dialogi, a także gesty, ruchy, walka i akrobacje wśród aktorów. Aktorzy często posługują się archaiczną odmianą tutejszego dialektu, który jest zupełnie inny od współczesnego języka. Niestety często nawet sami Chińczycy nie mogą zrozumieć, o czym mówią aktorzy. Mimo to, w niektórych nowoczesnych teatrach, tekst wyświetlany jest po angielsku.

Tradycyjnym stylem architektonicznym w Pekinie jest siheyuan. Mieszkania budowane w tym stylu są na wzór kwadratu, a w środkowej części znajduje się dziedziniec. Na dziedzińcu często rosną drzewka i znajduje się oczko wodne z rybami. Specjalnością stylu są wąskie uliczki zwane hutong. Alejki te rzadko mają jakiekolwiek zakręty i biegną przeważnie z zachodu na wschód. Jest to związane z feng shui. Niektóre z nich są bardzo wąskie, że tylko kilku pieszych może sie przecisnąć.

W architekturze Pekinu coraz rzadziej widać tradycyjne budownictwo. Małe, niskie domy są wyburzane, a na ich miejscu stawiane są kilkunastopiętrowe bloki. Wąskie alejki hutong zamieniane są na szerokie drogi. Ludzie eksmitowani ze swoich tradycyjnych mieszkanek mają prawo do lokalu o tej samej powierzchni w bloku. Mieszkańcy shiheyuan nie są zadowoleni z takiego obrotu spraw. Rząd postanowił jednak oszczędzić kilka dzielnic shiheyuan, z powodu organizacji w 2008 Igrzysk Olimpijskich. Staną się one zabytkiem miasta.

W Pekinie można dobrze zjeść w restauracjach serwujących kuchnię lokalną.

[edytuj] Transport

Szybki rozwój ekonomiczny zmusił władze miasta do rozwinięcia systemu transportowego. Obecnie Pekin okrąża 5 obwodnic i 9 dróg szybkiego ruchu. Miasto jest także węzłem kolejowym (Chińska Narodowa Magistrala Kolejowa) oraz lotniczym (międzynarodowe lotnisko).

[edytuj] Koleje

W Pekinie główne dworce kolejowe to: Pekińska Stacja Kolejowa (jako dworzec główny) i Pekin Zachodni. Ponadto działa 5 innych popularnych, stacji kolejowych: Pekin Wschodni, Pekin Północny, Pekin Południowy, Fengtai i Guanganmen.

Pekin jest ważnym węzłem kolejowym. Z miasta prowadzą linie kolejowe do: Kantonu, Szanghaju, Harbinu, Baotou, Taiyuanu, Chengdu i Qinhuangdao.

Przez miasto przebiegają również linie kolejowe o znaczeniu międzynarodowym (m.in. Moskwa, Rosja - Pjongjang, Korea Północna). Stąd także prowadzi linia kolejowa do Koulunu w Hongkongu.

[edytuj] Drogi i autostrady

Pekin jest wielkim węzłem komunikacji drogowej. Dziewięć dróg szybkiego (dodać powinno się jeszcze 6 dróg w budowie lub projektowanych) ruchu łączy miasto z innymi regionami ChRL. Metropolia ma także własny system obwodnic.

Problemem metropolii jest poważne zatłoczenie dróg. Największe korki tworzą się w godzinach szczytu, również na głównej ulicy miasta - Chang'an.

W ostatnim czasie rząd próbuje zwalczyć problem korków. Rozszerzył większość obwodnic, szczególnie 3 obwodnicę. Zastępuje też skrzyżowania z sygnalizacją świetlną skrzyżowaniami bezkolizyjnymi.

Ulica Chang'an biegnie przez środek placu Tian'anmen i jest główną arterią komunikacyjną miasta.

[edytuj] Komunikacja powietrzna

Pekin obsługuje Pekiński Międzynarodowy Port Lotniczy (Beijing Capital International Airport) położony w Shunyi, 20 km na wschód od centrum miasta. Obsługuje on prawie wszystkie międzynarodowe i krajowe przyloty do miasta oraz odloty z niego. Jest on także głównym portem lotniczym ChRL. Centrum miasta połączone jest z lotniskiem drogą szybkiego ruchu. W czasie godzin o małym natężeniu ruchu można tam dojechać w ciągu 40 minut. 30 czerwca otwarto stację metra położoną koło terminalu.

Inne lotniska obsługujące metropolię to: lotnisko Langxiang, Nanyuan, Xijiao, Shahe i Badaling. Obsługują one jednak głównie loty towarowe.

[edytuj] Transport publiczny

W mieście rozwija się sieć kolei miejskich. Obecnie działają 4 linie (2 podziemne i 2 naziemne). Rozwój kolei miejskich jest uzależniony od przygotowań do Igrzysk Olimpijskich w 2008. W 2004 r. w mieście działało 599 linii autobusowych i trolejbusowych.

Przejazd autobusem lub trolejbusem na krótkiej trasie (5-6 przystanków) kosztuje 1 yuan ( 0,125 $; przy dłuższej trasie cena wzrasta). Podróż metrem kosztuje natomiast 3 yuany (0,375 $). Za przejazd taksówką za pierwsze trzy - cztery kilometry trzeba zapłacić 10 yuany (1,2 $), za każdy kolejny kilometr należy dopłacić od 1,2 do 2,5 yuany.

[edytuj] Turystyka

[edytuj] Atrakcje turystyczne

Pagoda Wansong

Choć coraz mniej pekińczyków zamieszkuje w tradycyjnych domach, to miasto przyciąga wielu turystów chcących zobaczyć znane na całym świecie zabytki architektury. Plac Tian'anmen, oprócz swojego znaczenia politycznego, ma także wielkie znaczenie turystyczne. Stąd blisko jest do Zakazanego Miasta. Ważnym regionem turystycznym jest dzielnica Badaling, gdzie zaczyna się jeden z odcinków Wielkiego Muru Chińskiego - Badaling, oraz znajdują się Pałac Letni i Niebiańska Świątynia.

Lista najważniejszych atrakcji turystycznych w mieście:

Znane atrakcje turystyczne na obrzeżach metropolii:

Znane opery i teatry

[edytuj] Hotele

W latach 50. i 60. w Pekinie nie działały żadne hotele o standardzie międzynarodowym. W tamtych latach dla obcokrajowców powstały (istniejące do dziś) zhaodaisuos czyli ośrodki przystosowane do przyjmowania zagranicznych gości. W latach 70. Pekin otworzył się na świat. Powstało wiele hoteli o wysokich standardach. Najbardziej luksusowe (*****) z nich to: State Guest Hotels Presidential Plaza, Prime Hotel, China World Hotel, Crowne Plaza Hotel, Huandao Boya Hotel, International Hotel, The Peninsula Beijing Hotel, Wangfujing Grand Hotel, Zhao Long Hotel, Hotel Nikko New Century Beijing, Grand Hotel, Jade Palace Hotel, Tianxiang Hotel (Courtyard), Grand Hyatt, Kerry Center Hotel Beijing, Shangri-La Hotel, Traders Hotel, Xiyuan Hotel.

[edytuj] Edukacja

Lista wyższych uczelni w Pekinie:

[edytuj] Sport

W 2008 roku w Pekinie odbyły się Igrzyska Olimpijskie i Paraolimpiada.

Lista drużyn sportowych grających w Pekinie:

[edytuj] Miasta partnerskie

Miasto Kraj Miasto partnerskie od: Tokio Japonia Japonia 14 marca 1979 Nowy Jork Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 25 lutego 1980 Belgrad Serbia 14 października 1980 Lima Peru Peru 21 listopada 1983 Waszyngton Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 15 maja 1984 Madryt Hiszpania Hiszpania 16 września 1985 Rio de Janeiro Brazylia Brazylia 24 listopada 1986 Île-de-France Francja Francja 2 lutego 1987 Ankara Turcja Turcja 20 czerwca 1990 Kair Egipt Egipt 28 października 1990 Islamabad Pakistan Pakistan 8 października 1992 Dżakarta Indonezja Indonezja 8 października 1992 Bangkok Tajlandia Tajlandia 26 maja 1993 Buenos Aires Argentyna Argentyna 13 czerwca 1993 Seul Korea Południowa Korea Południowa 23 października 1993 Kijów Ukraina Ukraina 13 grudnia 1993 Bruksela Belgia Belgia 22 września 1994 Hanoi Wietnam Wietnam 6 października 1994 Amsterdam Holandia Holandia 29 października 1994 Moskwa Rosja Rosja 16 maja 1995 Paryż Francja Francja 23 października 1997 Rzym Włochy Włochy 28 maja 1998 Gauteng Republika Południowej Afryki Republika Południowej Afryki 6 grudnia 1998 Ottawa Kanada Kanada 18 października 1999 Canberra Australia Australia 14 września 2000

Źródło: http://www.ebeijing.gov.cn/ying/default.htm

[edytuj] Odnośniki

  • ↑ Agencja Xinhua, 4.12.2007[1]

    • [edytuj] Linki zewnętrzne

        commons:Beijing Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
    Pekin p • d • e Podział administracyjny Chin

    Prowincje
    Anhui • Fujian • Gansu • Guangdong • Hajnan • Hebei • Heilongjiang • Henan • Hubei • Hunan • Jiangsu • Jiangxi • Jilin •Junnan • Kuejczou • Liaoning • Qinghai • Shaanxi • Shanxi • Syczuan • Szantung • Zhejiang

    Tajwan (poza kontrolą ChRL)

    Regiony autonomiczne
    Kuangsi • Mongolia Wewnętrzna • Ningxia • Sinkiang • Tybet

    Miasta wydzielone
    Chongqing • Pekin • Szanghaj • Tiencin

    Specjalne Regiony Administracyjne
    Hongkong • Makau

     

    Źródło: „http://www.rodziceonline.com/Pekin” Kategorie: Podział administracyjny Chin • Pekin • Miasta olimpijskie

    Linki