Władcy Polski

The White Eagle, symbol of Polish statehood Historia Polski
Monografie Państwo polskie: Państwo pierwszych Piastów Rozbicie dzielnicowe Zjednoczone Królestwo Polska Jagiellonów Rzeczpospolita Obojga Narodów Polska pod zaborami II Rzeczpospolita Polska podczas II wojny światowej Polska Rzeczpospolita Ludowa III Rzeczpospolita Pozostałe: →Władcy Polski
→Historia kultury Portal: Historia

Władcy Polski – lista obejmuje książąt i królów Polski. Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie. Rządzili od powstania państwa polskiego (około 960 roku) do 1370, z krótką przerwą na panowanie Przemyślidów (1291-1305). Od 1370 do 1399 roku panowali dwaj monarchowie z węgierskiej linii Andegawenów, zaś od 1386 do 1572 roku przedstawiciele dynastii Jagiellonów, jednej z linii litewskich Giedyminowiczów.

Od 1573 roku do upadku państwa polskiego w 1795 (III rozbiór Polski) roku władcy byli wybierani w drodze wolnej elekcji.

Spis treści

//

[edytuj] Piastowie – książęta Polan

Trzej bezpośredni poprzednicy Mieszka I są znani jedynie z relacji Anonima zwanego Gallem. Ich historyczność jest dyskusyjna, jednak obecnie literatura skłania się do uznania listy władców przekazanej przez Galla za zgodną z rzeczywistością[1]. Nie zalicza sie ich do władców Polski. Sam termin Polska nie jest poświadczony w tych wczesnych czasach, a ziemie, którymi władali stanowiły prawdopodobnie tylko część późniejszej Wielkopolski.

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe IX-X wiek(?) Siemowit Piast,
Rzepicha  ? przełom IX i X wieku(?) Według relacji Anonima zwanego Gallem pierwszy władca z dynastii Piastów. X wiek(?) Lestek Siemowit,
nieznana  ? zapewne 930-950(?) X wiek Siemomysł Lestek,
nieznana  ? 950-960

[edytuj] Piastowie – książęta i królowie Polski (do 1138)

Pierwszym władcą Polski potwierdzonym przez współczesne źródła był Mieszko I. Z władców Polski z dynastii Piastów panujących między około 960 a 1138 rokiem trzech dostąpiło koronacji: w 1025 roku Bolesław I Chrobry, w tym samym roku Mieszko II Lambert i w 1076 roku Bolesław II Szczodry.

Według relacji Kosmasa z Pragi w 1085 roku cesarz Henryk IV nadał Wratysławowi II, ówczesnemu władcy Czech, tytuł króla Polski; informacja ta jest jednak odrzucana przez większość badaczy[2].

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe ok. 960-992 Mieszko I Siemomysł,
nieznana ok. 930-935 25 maja 992 Pierwszy władca Polski potwierdzony przez współczesne źródła. 992-1025 Bolesław I Chrobry Mieszko I,
Dobrawa czeska 967 17 czerwca 1025 Pierwszy król Polski (koronowany w 1025), książę Czech 1003-1004. 1025-1031 Mieszko II Lambert Bolesław I Chrobry,
Emnilda słowiańska 990 10 maja 1034 Po raz pierwszy. Drugi król Polski (koronowany w 1025). 1031-1032 Bezprym Bolesław I Chrobry,
nieznana Węgierka 986 lub 987 wiosna 1032 1032-1034 Mieszko II Lambert Bolesław I Chrobry,
Emnilda słowiańska 990 10 maja 1034 Po raz drugi. Źródła niemieckie podają, że zrzekł się korony w 1032 roku. W polskich źródłach do śmierci był tytułowany królem. 1034-1058 Kazimierz I Odnowiciel Mieszko II Lambert,
Rycheza lotaryńska 1016 1058 Wypędzony w 1037 lub 1038 roku. Powrócił w 1039 lub 1040 roku. 1058-1079 Bolesław II Szczodry Kazimierz I Odnowiciel,
Maria Dobroniega ok. 1042 2 lub 3 kwietnia 1081 lub 1082 Trzeci król Polski (koronowany w 1076). Znany również jako Bolesław II Śmiały 1079-1102 Władysław I Herman Kazimierz I Odnowiciel,
Maria Dobroniega ok. 1043 4 czerwca 1102 1102-1107 Zbigniew Władysław I Herman,
nieznana Polka ok. 1073 po 1114 książę wielkopolski, mazowiecki i kujawski w latach 1102-1107 1107-1138 Bolesław III Krzywousty Władysław I Herman
Judyta czeska 20 sierpnia 1085 lub 1086 28 października 1138 książę małopolski, śląski i sandomierski w latach 1102-1107, książę Polski w latach 1107-1138

[edytuj] Okres rozbicia dzielnicowego

Ustawa sukcesyjna Bolesława III Krzywoustego zapoczątkowała w Polsce okres rozbicia dzielnicowego. Najważniejszym z książąt miał być władca dzielnicy senioralnej (w jej granicach znajdowała się stolica państwa – Kraków), będący zarazem – zgodnie z zasadą senioratu – najstarszym z rodu. Zasada to została podważona już w 1146 roku wraz z wypędzeniem Władysława II Wygnańca, załamała się w wyniku decyzji zjazdu łęczyckiego w 1180 roku, chociaż jeszcze w XIII wieku część pretendentów do dzielnicy krakowskiej powoływała się na swoje prawa z racji bycia najstarszym w rodzie.

[edytuj] Piastowie – książęta krakowscy

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1138-1146 Władysław II Wygnaniec Bolesław III Krzywousty,
Zbysława kijowska 1105 30 maja 1159 Książę śląski 1138-1146. 1146-1173 Bolesław IV Kędzierzawy Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu ok. 1121/1122 5 stycznia 1173 Książę mazowiecki 1138-1173, śląski 1146-1163. 1173-1177 Mieszko III Stary Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu 1122/1125 13 lub 14 marca 1202 Po raz pierwszy. Książę wielkopolski 1138-1179, 1182-1202. 1177-1191 Kazimierz II Sprawiedliwy Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu 1138 4 maja 1194 Po raz pierwszy. Książę wiślicki 1166-1173, sandomierski 1173-1194, mazowiecki 1186-1194. 1191 Mieszko III Stary Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu 1122/1125 13 lub 14 marca 1202 Po raz drugi. 1191-1194 Kazimierz II Sprawiedliwy Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu 1138 4 maja 1194 Po raz drugi. 1194-1198 Leszek Biały Kazimierz II Sprawiedliwy,
Helena znojemska ok. 1184/1185 24 listopada 1227 Po raz pierwszy. 1198-1202 Mieszko III Stary Bolesław III Krzywousty,
Salomea z Bergu 1122/1125 13 lub 14 marca 1202 Po raz trzeci. 1202 albo 1202-1206[3] Władysław Laskonogi Mieszko III Stary,
Eudoksja kijowska 1161/1167 3 listopada 1231 Po raz pierwszy. Książę wielkopolski 1202-1220. 1202-1210 albo 1206-1210 Leszek Biały Kazimierz II Sprawiedliwy,
Helena znojemska ok. 1184/1185 24 listopada 1227 Po raz drugi. 1210-1211 Mieszko I Plątonogi Władysław II Wygnaniec,
Agnieszka austriacka 1131-1146 1211 Książę raciborski 1173-1211, opolski 1202-1211. 1211-1227 Leszek Biały Kazimierz II Sprawiedliwy,
Helena znojemska ok. 1184/1185 24 listopada 1227 Po raz trzeci. 1227-1229 Władysław Laskonogi Mieszko III Stary,
Eudoksja kijowska 1161/1167 3 listopada 1231 Po raz drugi. W latach 1228-1229 w jego zastępstwie rządy w dzielnicy senioralnej sprawował Henryk I Brodaty[4]. 1229-1232 Konrad I mazowiecki Kazimierz II Sprawiedliwy,
Helena znojemska ok. 1187 31 sierpnia 1247 Po raz pierwszy. Tytuł księcia krakowskiego przyjął dopiero po śmierci Władysława Laskonogiego[5]. Książę mazowiecki od 1202[6]. 1232-1238 Henryk I Brodaty Bolesław I Wysoki,
Krystyna 1165-1170 19 marca 1238 Książę śląski od 1201. 1238-1241 Henryk II Pobożny Henryk I Brodaty,
Jadwiga z Andechs 1196-1207 9 kwietnia 1241 Książę śląski od 1238. 1241 Bolesław II Rogatka Henryk II Pobożny,
Anna Przemyślidka ok. 1220/1225 26 grudnia 1278 1241-1243 Konrad I mazowiecki Kazimierz II Sprawiedliwy,
Helena znojemska ok. 1187 31 sierpnia 1247 Po raz drugi. 1243-1279 Bolesław V Wstydliwy Leszek Biały,
Grzymisława łucka 21 czerwca 1226 7 grudnia 1279 1279-1288 Leszek Czarny Kazimierz I kujawski,
Konstancja śląska ok. 1240-1243 30 września 1288 Książę sieradzki i łęczycki. 1288-1290 Henryk IV Probus Henryk III Biały,
Judyta mazowiecka 1257/1258 23 czerwca 1290 Książę wrocławski od 1270. 1290-1291 Przemysł II Przemysł I,
Elżbieta wrocławska 14 października 1257 8 lutego 1296 Czwarty król Polski (koronowany w 1295). Książę poznański od 1273, wielkopolski od 1279, gdański od 1294.

[edytuj] Przemyślidzi – książęta krakowscy

W 1291 roku księstwo krakowskie znalazło się w rękach czeskiego króla Wacława II. W 1292 roku zajął on księstwo sandomierskie, a w 1299 roku także Wielkopolskę i Pomorze Gdańskie. W 1300 roku został koronowany na króla Polski przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnkę.

Wacław II zmarł 21 czerwca 1305 roku i rządy po nim objął jego syn Wacław III. 4 sierpnia 1306 roku został on jednak zamordowany w trakcie przygotowań do wyprawy do Polski. We wrześniu tego samego roku Kraków znalazł się w rękach Władysława I Łokietka.

Następcy Wacława III na tronie czeskim – Rudolf III Habsburg, Henryk Karyncki i Jan Luksemburski – zgłaszali pretensje do polskiego tronu. Ostatecznie w listopadzie 1335 roku na zjeździe wyszehradzkim Jan Luksemburski zrzekł się roszczeń do polskiej korony w zamian za 20 tysięcy kóp groszy praskich.

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1291-1305 Wacław II Czeski Przemysł Ottokar II,
Kunegunda halicka 27 października 1271 21 czerwca 1305 Piąty król Polski (koronowany w 1300). 1305-1306 Wacław III Czeski Wacław II,
Guta Habsburżanka 6 października 1289 4 sierpnia 1306

[edytuj] Pozostali książęta

Na terenie Polski w dobie rozbicia dzielnicowego powstało szereg księstw. Z nich księstwa wielkopolskie, kujawskie, a później także mazowieckie po wymarciu poszczególnych linii Piastów powróciły pod władzę królów Polski.

Księstwa śląskie w XIV wieku stały się czeskim lennym, jednak w niektórych aż do XVII wieku rządzili Piastowie (najdłużej w księstwie brzesko-legnickim do 1675 roku). Część księstw śląskich po wymarciu miejscowych Piastów zostało bezpośrednio wcielonych do Korony Czeskiej, w niektórych jako czescy lennicy rządzili przedstawiciele innych dynastii (najdłużej w księstwie cieszyńskim do 1918 roku).

Władcami księstw powstałych w Polsce, obok księstwa krakowskiego, w okresie rozbicia dzielnicowego byli:

[edytuj] Piastowie – królowie Polski

W 1306 roku księciem krakowskim został Władysław I Łokietek z kujawskiej linii Piastów, który już wcześniej opanował księstwo sandomierskie. W 1314 roku zajął Wielkopolskę. 20 stycznia 1320 roku został koronowany na króla Polski, kładąc w ten sposób kres okresowi rozbicia dzielnicowego.

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1306-1333 Władysław I Łokietek Kazimierz I kujawski,
Eufrozyna opolska 1260 2 marca 1333 Koronowany 20 stycznia w 1320. 1333-1370 Kazimierz III Wielki Władysław I Łokietek,
Jadwiga kaliska 30 kwietnia 1310 5 listopada 1370 Koronowany 25 kwietnia w 1333.

[edytuj] Andegawenowie – królowie Polski

W 1370 roku zmarł Kazimierz III Wielki, król Polski, nie pozostawiając legalnego męskiego potomstwa. Na mocy wcześniejszych umów kolejnym władcą został siostrzeniec zmarłego – Ludwik Węgierski.

Ludwik zmarł w 1382 roku, nie pozostawiając męskiego potomstwa. Zgodnie z wcześniejszymi umowami polski tron miał przypaść jednej z jego córek. Ostatecznie w 1384 roku władcą została najmłodsza, Jadwiga.

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1370-1382 Ludwik Węgierski Karol Robert,
Elżbieta Łokietkówna 5 marca 1326 10 września 1382 Król Węgier 1342-1382. 1384-1399 Jadwiga Andegaweńska Ludwik Węgierski,
Elżbieta Bośniaczka między 3 października 1373 a 18 lutego 1374 17 lipca 1399 Koronowana na "króla Polski". Od 1386 współrządziła ze swoim mężem Władysławem II Jagiełłą.

[edytuj] Jagiellonowie

W 1386 roku królem Polski został Władysław II Jagiełło, wielki książę litewski. Założona przez niego dynastia Jagiellonów panowała w Polsce do 1572 roku. Przez znaczny część rządów tej dynastii Polskę i Litwę łączyła unia personalna, przekształcona w 1569 roku w unię realną.

W latach 1444-1447 Polska nie miała króla. Początkowo liczono się z możliwością powrotu Władysława III Warneńczyka, później jego brat Kazimierz IV Jagiellończyk przez dwa lata toczył pertraktacje z polskimi panami, głównie odnośnie charakteru unii polsko-litewskiej. Ostatecznie doszli do porozumienia, a Kazimierz Jagiellończyk 25 czerwca 1447 roku został koronowany na króla Polski.

Popularność tej dynastii sprawiła, że 13 grudnia 1575 roku "królem Polski" obrano Annę Jagiellonkę, siostrę Zygmunta II Augusta. Dwa dni później na jej męża, a zarazem władcę Korony i Litwy wybrano Stefana Batorego[7].

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1386-1434 Władysław II Jagiełło Olgierd Giedyminowic,
Julianna twerska ok. 1362(?) 1 czerwca 1434 Najwyższy książę litewski 1386-1434, wielki książę litewski 1377-1392. W latach 1386-1399 współrządził ze swoją żoną Jadwigą. 1434-1444 Władysław III Warneńczyk Władysław II Jagiełło,
Zofia Holszańska 31 października 1424 10 listopada 1444 Król Węgier 1440-1444, najwyższy książę litewski 1434-1440 (tytularny do 1444). 1447-1492 Kazimierz IV Jagiellończyk Władysław II Jagiełło,
Zofia Holszańska 30 listopada 1427 7 czerwca 1492 Wielki książę litewski 1440-1492. 1492-1501 Jan I Olbracht Kazimierz IV Jagiellończyk,
Elżbieta Rakuszanka 27 grudnia 1459 17 czerwca 1501 1501-1506 Aleksander Jagiellończyk Kazimierz IV Jagiellończyk,
Elżbieta Rakuszanka 5 sierpnia 1461 19 sierpnia 1506 Wielki książę litewski 1492-1506. 1506-1548 Zygmunt I Stary Kazimierz IV Jagiellończyk,
Elżbieta Rakuszanka 1 stycznia 1467 1 kwietnia 1548 Wielki książę litewski 1506-1548. 1548-1572 Zygmunt II August Zygmunt I Stary,
Bona Sforza 1 sierpnia 1520 7 lipca 1572 Wielki książę litewski. Na tron litewski został wyniesiony w 1529 roku. Na króla Polski został koronowany w 1530 roku.

[edytuj] Władcy elekcyjni Rzeczypospolitej Obojga Narodów

W latach 1573-1795 Polską (Koroną), tworzącą wraz z Litwą Rzeczpospolitą Obojga Narodów, rządzili królowie wybierani w drodze wolnej elekcji.

13 grudnia 1575 roku Anna Jagiellonka została wybrana w wolnej elekcji królem Polski i wielkim księciem litewskim, a dzień później stronnictwo szlacheckie pod przewodnictwem Jana Zamoyskiego uznało ten fakt, przydając jej na małżonka Stefana Batorego [8].

Kilkakrotnie dochodziło do podwójnych elekcji. 12 grudnia 1575 roku stronnictwo habsburskie obrało królem cesarza Maksymiliana II Habsburga, lecz ostatecznie królem wybrano jego kontrkandydata – Stefana Batorego. Sam Maksymilian zmarł niedługo potem – 12 października 1576 roku.

19 sierpnia 1587 roku większość poparła Zygmunta III Wazę, lecz trzy dni później Jakub Woroniecki, biskup kijowski, popierany przez grupę magnatów ogłosił królem Maksymiliana III Habsburga. Ten 27 września tego samego roku zaprzysiągł pacta conventa. Pokonany w bitwie pod Byczyną, na mocy traktatu bytomsko-będzińskiego 9 marca 1589 roku miał zrzec się tytuł króla Polski.

27 czerwca 1697 roku prymas Michał Stefan Radziejowski ogłosił królem Polski Franciszka Ludwika księcia Conti, z kolei uzurpujący sobie prawa interrexa, biskup kujawski, Stanisław Dąmbski – Augusta II Mocnego. Ostatecznie władcą został August, zaś zwolennicy Contiego uznali go królem 21 maja 1698 roku na mocy ugody łowickiej.

Maksymilian II Habsburg, Maksymilian III Habsburg i Franciszek Ludwik Conti są pomijani w zestawieniach polskich władców[9].

Rzeczpospolita Obojga Narodów zniknęła z mapy Europy w wyniku rozbiorów dokonanych przez Rosję, Prusy i Austrię. Ostatni traktat rozbiorowy podpisano 24 października 1795 roku. Miesiąc później, 25 listopada, w Grodnie abdykował ostatni król Polski – Stanisław August Poniatowski.

Rozbiory Polski były bezprawnym aktem agresji. Zaborcy złamali zasadę dobrej wiary, z której wynika obowiązek dotrzymywania umów[10], a także regułę, że nie wolno w stosunkach międzypaństwowych wysuwać pretensji bezzasadnych lub wygasłych. Złamali także zasadę nieingerencji w stosunki wewnętrzne drugiego państwa.

Daty panowania Władca Portret władcy Rodzice Urodzony Zmarł Informacje dodatkowe 1573–1575 Henryk Walezy Henryk II Walezjusz,
Katarzyna Medycejska 19 września 1551 2 sierpnia 1589 Król Francji 1574-1589. 1576–1586 Stefan Batory Stefan Batory,
Katarzyna Telegdi 27 września 1533 12 grudnia 1586 Książę Siedmiogrodu 1571-1576. 1587–1632 Zygmunt III Waza Jan III Waza,
Katarzyna Jagiellonka 20 czerwca 1566 30 kwietnia 1632 Król Szwecji 1592-1599. 1632–1648 Władysław IV Waza Zygmunt III Waza,
Anna Habsburżanka 9 czerwca 1595 20 maja 1648 tytularny król Szwecji 1632-1648, wybrany carem Rosji w 1610, tytularny car Rosji do 1634 1648–1668 Jan II Kazimierz Zygmunt III Waza,
Konstancja Habsburżanka 22 marca 1609 16 grudnia 1672 Abdykował 16 września 1668; tytularny król Szwecji 1648-1660. 1669–1673 Michał Korybut Wiśniowiecki Jeremi Wiśniowiecki,
Gryzelda Zamoyska 31 lipca 1640 10 listopada 1673 1674–1696 Jan III Sobieski Jakub Sobieski,
Zofia Teofila Daniłowiczówna 17 sierpnia 1629 17 czerwca 1696 1697–1706 August II Mocny Jan Jerzy III,
Anna Zofia duńska 12 maja 1670 1 lutego 1733 Po raz pierwszy. Elektor Saksonii 1694-1733. 1706–1709 Stanisław Leszczyński Rafał Leszczyński,
Anna Jabłonowska 20 października 1677 23 lutego 1766 Po raz pierwszy. 1709–1733 August II Mocny Jan Jerzy III,
Anna Zofia duńska 12 maja 1670 1 lutego 1733 Po raz drugi. 1733–1736 Stanisław Leszczyński Rafał Leszczyński,
Anna Jabłonowska 20 października 1677 23 lutego 1766 Po raz drugi. 1733–1763 August III August II Mocny,
Krystyna Eberhardyna 17 października 1696 5 października 1763 Elektor Saksonii 1733-1763. 1764–1795 Stanisław August Poniatowski Stanisław Poniatowski,
Konstancja Czartoryska 17 stycznia 1732 12 lutego 1798 Abdykował.

[edytuj] Władcy ziem polskich w okresie zaborów

Zobacz więcej w osobnym artykule: Władcy ziem polskich w czasie rozbiorów.

W 1795 roku Rzeczpospolita Obojga Narodów zniknęła z mapy politycznej Europy, podzielona między Cesarstwo Rosji, Królestwo Prus i Księstwo Austrii. Rozbiory były bezprawnym aktem agresji. Żadne z państw zaborczych nie mogło sobie rościć pretensji do bycia następcą prawnym Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Władcy państw zaborczych dodawali do swojej tradycyjnej tytulatury określenia związane z ziemiami znajdującymi się w granicach dawnej Rzeczypospolitej:

W latach 1807-1815 istniało Księstwo Warszawskie, którego pierwszym i jedynym władcą był Fryderyk August I, król saski, wnuk polskiego króla Augusta III.

Przypisy

  • ↑ K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław-Warszawa 1992, s. 46
  • ↑ A. Gąsiorowski, Wratysław II, Słownik Starożytności Słowiańskich, t. 6 cz. 2, s. 599.
  • ↑ J. Wyrozumski, Dzieje Polski piastowskiej..., s. 177-178.
  • ↑ B. Zientara, Henryk Brodaty..., wyd. 2, s. 280-281.
  • ↑ B. Zientara, Henryk Brodaty..., wyd. 2, s. 306.
  • ↑ J. Wyrozumski, Dzieje Polski piastowskiej..., s. 179.
  • ↑ M. Duczmal, Jagiellonowie..., s. 92.
  • ↑ Wacław Sobieski, Kazimierz Lepszy Anna Jagiellonka w: PSB t. I. Warszawa 1935 s. 129
  • ↑ Por. J.E. Morby, Dynastie świata..., s. 262-263; Encyklopedia popularna PWN, wyd. 27, s. 659; S. Grzybowski, Dzieje Polski i Litwy..., s. 407.
  • ↑ Rzeczpospolitą i Rosję wiązał w tym czasie tzw. pokój Grzymułtowskiego z 1686 roku, dodatkowo Katarzyna II w 1764 roku gwarantowała pozostanie Rzeczypospolitej w jej aktualnych granicach. Prusy złamały traktat krakowski z 1525 roku. Austria w 1769 roku zajęła dawny zastaw (Spisz) bez zwrotu pożyczki. Dodatkowo w 1773 roku państwa zaborcze stwierdziły, że nie będą mieć więcej roszczeń terytorialnych wobec Rzeczypospolitej

    • [edytuj] Zobacz też

    [edytuj] Bibliografia

    p • d • e Władcy Polski Piastowie

    Mieszko I • Bolesław I Chrobry • Mieszko II Lambert • Bezprym • Mieszko II Lambert • Kazimierz I Odnowiciel • Bolesław II Szczodry • Władysław I Herman • Zbigniew • Bolesław III Krzywousty • Władysław II Wygnaniec • Bolesław IV Kędzierzawy • Mieszko III Stary • Kazimierz II Sprawiedliwy • Mieszko III Stary • Kazimierz II Sprawiedliwy • Leszek Biały • Mieszko III Stary • Władysław III Laskonogi • Leszek Biały • Mieszko I Plątonogi • Leszek Biały • Władysław III Laskonogi • Henryk I Brodaty • Henryk II Pobożny • Bolesław Rogatka • Konrad I mazowiecki • Bolesław V Wstydliwy • Leszek Czarny • Henryk IV Probus • Przemysł II

    Przemyślidzi

    Wacław II • Wacław III

    Piastowie

    Władysław I Łokietek • Kazimierz III Wielki

    Andegawenowie

    Ludwik Węgierski • Jadwiga Andegaweńska

    Jagiellonowie

    Władysław II Jagiełło • Władysław III Warneńczyk • Kazimierz IV Jagiellończyk • Jan I Olbracht • Aleksander Jagiellończyk • Zygmunt I Stary • Zygmunt II August

    Królowie elekcyjni

    Henryk Walezy • Stefan Batory • Zygmunt III Waza • Władysław IV Waza • Jan II Kazimierz Waza • Michał Korybut Wiśniowiecki • Jan III Sobieski • August II Mocny • Stanisław Leszczyński • August II Mocny • Stanisław Leszczyński • August III • Stanisław August Poniatowski

      Źródło: „http://www.rodziceonline.com/W%C5%82adcy_Polski” Kategorie: Tablice • Władcy Polski

    Linki